தூய்மைவாதம்


வெங்கட் சாமிநாதன் பராசக்தி ஒரு பிரச்சாரத் திரைப்படம் என்று எழுதியிருப்பார்.தமிழில் திராவிட அரசியலை பேசிய முக்கியத் திரைப்படம் என்றும் அதைப் பார்க்கலாம்.அந்தப் படம் எப்படி திராவிட இயக்கம் பகுத்தறிவு பேசினாலும் அது கம்யூனிஸத்தின் பொருளாதார கொள்கைகளை ஏற்க மறுக்கிறது என்றும் சொல்கிறது.நீங்கள் பெரிய முன்முடிவுகளுடன் பார்க்காவிட்டால் அது சுவாரசியமான படம் தான்.

மாற்றுத் திரைப்படங்களை முன்வைப்பவர்கள் பைசைக்கிள் தீவ்ஸ் அப்போதே வந்தது என்று பேசுவார்கள்.ஒரு படம் குரலை ஏன் ஒடுக்கி பேசுவதி்ல்லை ஏன் அது யதார்த்தமாக இல்லை என்பது தான் பலரின் குற்றச்சாட்டு.குரலை ஒடுக்கி சற்று பூடகமாக பேசுவதாலேயே அது சிறந்ததாக ஆக முடியாது.சத்யஜித் ரே சுவாரசிமான இயக்குனர்.அவருடைய படங்கள் எளிமையானவை.அவை சற்று Subtle ஆக இருப்பதால் அவை மேண்மையானவை என்று நாம் சொல்கிறோம்.சத்யஜித் ரேவை விட மிருனாள் சென் படங்கள் கூர்மையானவை.உங்களை அமைதி இழக்கச் செய்பவை.

உதிரிப்பூக்கள் அதன் கூறுமுறை காரணமாகவே அதிகம் புகழப்பட்டது. நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தில் தூய்மைவாதம் காரணமாகவே பல காலம் இங்கு பெரிய கேன்வாஸில் கதைகள் உருவாகவில்லை என்று தோன்றுகிறது.ப.சிங்காரத்தின் புயலிலே ஒரு தோணி அந்த வகையில் முக்கியமானது.ஆனால் அவர் தமிழ் இலக்கிய மரபின் வழித்தோன்றல் அல்ல.அவருக்கு இங்குள்ள தூய்மைவாதம் பற்றி தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.அதனாலேயே அப்படி எழுத முடிந்தது என்றும் தோன்றுகிறது.இங்கு பலர் எழுத அமரும் போதே பல்வேறு சட்டகங்களை எடுத்து மாட்டிக்கொள்கின்றனர்.

பெரிய கேன்வாஸில் கதைகளை சொல்வதற்கு வெகுஜன இலக்கியங்கள்,வணிக இலக்கியங்கள் பல வழிகளை காட்டக்கூடும்.வி.கே.ராமசாமியின் என் கலைப் பயணம் என்ற நூலை வாசித்தால் அவர் நாடகங்களில் எவ்வளவு தீவிரத்தோடு ஈடுபட்டார் என்றும் அந்தக் காலத்தில் நாடகங்களில் நடிக்கும் கலைஞர்கள் அதன் மீது எத்தனை மரியாதை வைத்திருந்தார்கள் என்பதையும் அறியலாம்.வெகுஜன நாடகங்களின் உலகம் எத்தனை தீவிரமானது என்பதை நாம் அறியலாம்.இன்று அந்த நாடகங்களே இல்லை.எத்தனை அபூர்வ தகவல்களை கொண்ட புத்தகம்.நவாப் ராஜமாணிக்கம் பிள்ளைக்கும் இன்றைய ஐயப்பனின் புகழுக்கும் உள்ள தொடர்பை நீங்கள் அந்த புத்தகத்தை படித்தால் அறியலாம்.ஆனால் நம் இலக்கியவாதிகளில் பலர் வி.கே.ராமசாமியின் புத்தகத்தை படிக்க மாட்டார்கள்.அந்த மேட்டிமை வாதம் தவறு.அதனால் பலன் ஏதும் இல்லை.

ஒரு முறை கே.என்.செந்தில் பஞ்சு அருணாச்சலம் போன்றவர்களால் தான் தமிழ் சினிமா கெட்டுவிட்டது என்று எழுதியிருந்தார்.பஞ்சு அருணாச்சலம் எத்தனையோ நல்ல படங்களை தந்திருக்கிறார்.ஆறிலிருந்து அறுபது வரை அவருடைய கதை தான்.எங்கேயோ கேட்ட குரல் அவருடைய கதை தான்.ஜெயமோகன் வெகுஜன இலக்கியத்தையும் ஆழக்கற்றதனால் தான் அவரால் விஷ்ணுபுரம் போன்ற அத்தனை பெரிய கேன்வாஸில் கதையை சொல்ல முடிந்தது.இல்லையென்றால் ஒரு தனி மனிதனின் புலம்பலைத்தான் அவரும் எழுதியிருப்பார்.ஒரு நாவல் அதன் தீவிரத்திலினாலேயே அதன் மொழியை அடைகிறது.குரல் ஒடுங்கி பேசுவதும் உயர்த்தி பேசுவதும் பாவனை மட்டுமே.

திமித்ரி


சபரிநாதன் கபாடபுரம் இணைய இதழில் எழுதியுள்ள தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் நிலவறை குறிப்புகள் குறுநாவல் பற்றிய கட்டுரை வாசித்தேன்.இத்தனை சிக்கலான மொழி இந்தக் கட்டுரைக்கு தேவையற்றது என்று தோன்றியது.இருத்தல் சாராம்சத்திற்கு முந்தையது என்பதும் சாராம்சம் இருத்தலுக்கு முந்தையது என்பதும் எப்போதும் இருப்பவை.சார்த்தர் சொல்வது போல மனிதன் சுதந்திரமானவன் என்பதில் எந்தளவு சுதந்திரமானவன் என்பது எப்போதும் விவாதத்திற்குரியது.அமைப்பிலிருந்து விலிகிச்செல்லும் பெரும்பாலான முடிவுகளும் அமைப்பில் இருப்பவையே.தர்க்க ரீதியில் விளக்க முடியாத முடிவுகளை மனிதன் எப்போதும் எடுக்கிறான்.அப்படிப்பட்ட முடிவுகளை அதிகம் எடுப்பவர்களை உளவியல் ஏதேனும் ஒரு ஆளுமைச்சிக்கல் எனும் பெட்டியில் போட்டுவிடும்.ஆனால் அவை மனிதன் சுதந்திரமானவன் என்பதையும் அவனது Free will அத்தனை எளிதில் பகுக்க முடியாததாக இருக்கிறது என்பதையும் எப்போதும் சொல்கிறது.அதனால் கருத்தியல் கொண்டு வெள்ளைத்தாளில் உருவாக்கும் உலகம் சாத்தியமற்றது என்பது தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் நாவல்களின் முக்கிய விஷயம்.அது மிகப்பெரிய அழிவுகளை உருவாக்கும் என்பதை அவர் அறிந்தி்ருந்தார்.ஏனேனில் அவர் மனிதர்களை அறிந்திருந்தார்.பீடிக்கப்பட்டவர்கள் அந்த வகையில் முக்கியமான நாவல்.சபரிநாதன் முன்வைக்கும் சுவிசேஷத்தின் வரிகள் போல மனுஷகுமாரனுக்கு எப்போதும் தலைசாய்க்க இடமில்லை.

பிறழ்வு இயல்பானது.தஸ்தாவெய்ஸ்கியின் இரண்டாவது நாவலான டபுள் நாவலிலேயே இதை எழுதியிருப்பார்.ஒருவகையில் அந்த நாயகன் தான் இவான் தன்னை போன்ற சாத்தானுடன் பேசும் கருவுக்கான முன்னோடி.தஸ்தாவெய்ஸ்கி எப்போதும் நம்மை கவர்வதற்கான முக்கியமான காரணம் அவரது நாவல்களின் ஒலிக்கும் பல குரல்கள்.அத்தனை ஆவேசத்துடன் மூர்க்கத்துடன் அத்தனை குரல்களை ஒருவரால் எழுத முடிந்திருக்கிறது என்பது ஆச்சரியமானது.

எனக்கு தஸ்தாவெய்ஸ்கி பற்றி எப்போதும் உவகை அளிக்கும் விஷயம் , எப்படி அவரால் இன்றைய இளைஞனின் சிக்கல்களையும் நூற்றியைம்பது வருடங்களுக்கு முன்னே எழுத முடிந்தது என்பது தான்.எப்படி அந்த நாவல்கள் இன்னும் அதே புதுமையுடன் இருக்கின்றன.அந்த கதாபாத்திரங்களின் கேள்விகளும் கஷ்டங்களும் நம் மனதிற்கு எப்படி அத்தனை நெருக்கமானதாக இருக்கினறன.அவரது நாவல்களில் கரமசோவ் சகோதர்களில் வரும் திமித்ரி என் நேசத்திற்குரியவன்.அவன் அல்யோஷாவை சிறையில் இருக்கும் போது சந்திப்பான்.அப்போது வாழ்க்கை எல்லா இடங்களிலும் வாழ்க்கையே.(Life is Life everywhere) என்பான்.எத்தனை அற்புதமான வாக்கியம்.அவன் அத்தனை ஆவேசத்துடன் குருஷன்காவிற்காக போராடுவது உண்மையில் வாழ்வின் மீதான மிகப்பெரிய பற்று.எனக்கு அந்த நாவலை படிக்கும் போது 29 வயது.திமித்ரிக்கும் அப்போது நாவலில் 29வயது.எனக்கு வயதாகிவிட்டது.ஆனால் திமித்ரிக்கு இப்போதும் 29 வயதுதான்.எப்போதும் 29வயதுதான்.

அவரின் அநேக நாவல்களின் முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் இளைஞர்கள்.பத்தொன்பதிலிருந்து (The Adolescent) இருபத்தியொன்பது வயது (கரமசோவ் சகோதரர்கள்) வரை உள்ளவர்கள்.இன்னும் நூறு வருடங்கள் கழித்து கூட அவரின் நாவல்கள் பற்றிய கட்டுரைகள் வந்து கொண்டே இருக்கும்.எப்போதும் அதை எழுதுபவர்களில் பெரும்பாண்மையினர் எழுதும் போது 30 வயதுக்குள் தான் இருப்பார்கள்.

கோர்ட்




சமீபத்தில் கோர்ட் என்ற மராத்தி படம் பார்த்தேன்.சில வருடங்களுக்கு முன் வந்த படம்.நான் ஏழேட்டு வருடங்களுக்கு முன் இருக்கும் வேலையை ராஜினாமா செய்து விட்டு பனாரஸ் இந்து பல்கலையில் சட்டம் படிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.நுழைவுத் தேர்வுக்கு ஹால் டிக்கேட் கூட வந்துவிட்டது.ஆனால் அந்த எண்ணத்தில் ஒரு தீவிரம் இல்லாததாலும் வீட்டில் யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை என்பதாலும் அதை செய்யவில்லை.அப்போது ஆந்திராவை சேர்ந்த கே.பாலகோபால் என்ற மனித உரிமை ஆர்வலர் , வழக்கறிஞர் இறந்து போயிருந்தார்.அவர் எழுதிய இரண்டு கட்டுரைகளை தமிழில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டு இருந்தார்கள்.அவர் வாரங்கல்லில் பேராசிரியராக இருந்தவர்.பின்னர் சட்டம் படித்து வழக்கறிஞர் ஆனார்.நீதிமன்றங்களின் மூலம் புரட்சிகரமான மாற்றங்களை ஒரு போதும் பெற முடியாது என்று அந்தக் கட்டுரையில் சொல்லியிருந்தார்.ஏனேனில் அதில் அடிப்படையில் மேல் வர்க்க சமூகத்தின் பார்வையைத்தான் பிரதிபலிக்கும் என்று எழுதியிருந்தார்.அப்போது சட்டம் படிக்கலாம் என்ற ஆவல் இருந்த எனக்கு அந்த கட்டுரை அந்த எண்ணத்தை நீர்த்து போகச் செய்தது.அது உண்மையாகவும் பட்டது.

இந்த விஷயம் கோர்ட் திரைப்படத்தில் சிறப்பாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.அரசு தரப்பு வழக்கறிஞரின் வாழ்க்கை முறை , அவர்களின் கருத்துலகம் உருவாகும் நாடகங்கள்,அவர்களின் வீடு மிகச் சிறப்பாக காட்டப்படுகிறது.அதே போல இறுதியில் அந்த நீதிபதியின் சமூக வாழ்க்கை காட்டப்படுகிறது.நாராயணன் காம்பளேவுக்காக வழக்காடும் வழக்கறிஞரின் வாழ்க்கையையும் நாம் பார்க்கிறோம்.அவர் நாராயணனுக்காக போராடுகிறார்.ஆனால் அவர் அவர்களில் ஒருவர் இல்லை.அவர் அந்த நீதிபதியின் , அரசு வழக்கறிஞரின் வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்.இதை மிக நுட்பமாக காட்டுகிறார்.திரைப்படம் மிக நீளமான ஷாட்டுகளை கொண்டுள்ளது.பிரச்சாரமற்ற தொனி.மிக குறைவான அண்மை காட்சிகள்.இந்த திரைப்படத்தை எடுக்கும் போது இயக்குனர் சைதன்யாவிற்கு இருபத்தியேழு வயது தான்.அந்த வயதிற்குள் இந்த முதிர்ச்சியை எப்படி அடைந்தார் என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.நாராயணனுக்காக போராடும் வழக்கறிஞர் காலப்போக்கில் தன் குடும்பத்தினரின் , நண்பர்களின்,வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களால் அதிலிருந்து விலகலாம்.அவர் திருமணம் செய்து குழந்தைகள் பெற்று அவர் வர்க்கத்தின் கருத்துலகை ஏற்று நிம்மதியாக வாழலாம்.ஆனால் நாராயணன் தான் நம்பும் சமூக நீதிக்காக போராடத்தான் வேண்டும்.அவருக்காக போராட அவர் தரப்பிலிருந்தே அவரின் கருத்துலகத்தை ஏற்ற ஒருவரே வர வேண்டும்.அது அமைப்புகளால் மட்டுமே சாத்தியம்.இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டில் உங்களுக்கான ஒரு குரலை அமைப்பாக்கத்தின் மூலமே பெற முடியும்.ஆனால் அவரே அமைப்புகளிலிருந்து விலகியிருக்கிறார் என்று படத்தில் வருகிறது.ஒரு அமைப்பாக ஒரு தரப்பு செயல் பட முடியாதது தோல்வியைத்தான் அளிக்கும்.சமூககத்தின் விசைகள் ஒன்றை ஒன்று போராடித்தான் தங்களை நிலைநிறுத்தி கொள்ள முடியும்.மறுதரப்பின் அறவுணர்வை தூண்டுவது,புரிந்துணர்வை உருவாக்க முயல்வது ஆகியவை காலப்போக்கில் பயன் அற்று போகும்.

இந்த படத்தில் உள்ள மற்றொரு முக்கிய விஷயம் கருத்துக்கள் உருவாகும் கிடங்குகளை பற்றிய அவரின் விமர்சனம்.அரசு தரப்பு வழக்கறிஞருக்கும் நீதிபதிக்கும் அந்த வழக்கின் அபத்தமே புரியவில்லை.அவர்கள் அதை மிக எளிதாக மசால் தோசை சாப்படுவதை போல எதிர்கொள்கிறார்கள்.அவர்களுக்கான கருத்தியலை உருவாக்கிய பள்ளி,கல்லூரி,கலைகள்,மதம்,பெற்றோர்,நண்பர்கள் யாருமே எதுவுமே அதன் அபத்தத்தை அவர்களுக்கு உணரத் தர இயலவில்லை.ஏனேனில் அந்த கிடங்கிலேயே அது இல்லை.இங்கு தான் இலக்கியத்தின் பங்கு முக்கியமாக ஆகிறது.கடவுள் இறந்துவிட்டார் என்று நீட்ஷே சொன்னது நம் காலத்தின் முக்கியமான வாக்கியம்.நாம் விஞ்ஞானத்தின் துணைக்கொண்டு கடவுளை கொன்றுவிட்டோம்.இன்று மதம் என்பது சடங்குகளை கொண்ட பெரும்தொகுப்பு.அதிலிருந்து உங்களுக்கான அறப்பார்வை பெற இயலாத அளவுக்கு நம் வாழ்க்கை மாறிவிட்டது.விஞ்ஞானமும் தொழில்நுட்பமும் நம் வாழ்வை தகவமைக்கிறது.மறுபுறம் நம் பண்பாட்டு வாழ்க்கை வெறுமையாக இருக்கிறது.அங்கு கடவுள் இல்லை.ஒரு பெரும் வெற்றிடம் உருவாகிறது.அங்கு இன,மொழி,வர்க்க கோஷங்கள் தங்கள் கருத்தியல்களை எளிதாக உருவாக்க முடிகிறது.அதுதான் நமது அன்றாட வாழ்வின் அறப்பார்வையை தீர்மானிக்கும் கருத்துதரப்பாக ஆகிறது.சுண்ணாம்பு போல வெறுமை.

இங்குதான் கலைகளின் , இலக்கியத்தின் பங்கு இருக்கிறது.அது விஞ்ஞானத்தால் நிரப்பமுடியாத , கடவுள் தோற்று போய்விட்ட ஒரு உலகில் நமக்கான கருத்தியல் தொகுதியை உருவாக்குகிறது.இது எந்தளவு மையத்திலிருந்து விலகுகிறதோ அந்தளவு தீவிரமாகிறது.ஒரு மனிதன் ஏன் இன்னொரு மனிதனை அடிக்கக்கூடாது என்ற எளிய கேள்விக்கு இன்று சட்டத்தாலும்,மதத்தாலும்,விஞ்ஞானத்தாலும் பதில் கூற முடியாது.அதற்கான பதிலை கலையும்,இலக்கியமுமே உருவாக்க முடியும்.அதுவே அதன் பயன்.கோர்ட் அப்படியான ஒரு அறப்பார்வை உருவாக்கும் திரைப்படம்.

ச.சீ.கண்ணன்




ச.சீ.கண்ணன் பற்றி காலச்சுவடு இதழில் பொன்.தனசேகரன் எழுதியுள்ள கட்டுரை அற்புதமாக இருக்கிறது.ஜவஹர் என்பவர் ஃப்ரண்ட்லைன் இதழிலும் எழுதியிருந்தார்.ஆச்சரியமான வாழ்க்கை.ச.சீ.கண்ணனுக்கு கிண்டி பொறியியல் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்தும் அவரை பனாரஸ் இந்து பல்கலையில் அவர் தந்தை சேர்க்கிறார்.அது அவர் ஆளுமையில் மிகப்பெரிய பாதிப்பை உண்டாக்கியிருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.அங்கு தான் அவருக்கு கம்யூனிஸம் அறிமுகமாகியிருக்கிறது.எம்.பி.ஸ்ரீனிவாசன்,பி.ராமமூர்த்தி போன்றோர் அங்கு அவருடன் படித்திருக்கிறார்கள்.நம்மால் அரை மணி நேரம் கூட இன்னொருவருக்கு செலவழிக்க முடியாத போது எப்படி இவரை போன்றவர்கள் இவ்வளவு நேரத்தை பிறரின் நலனுக்காகவே செலவழித்திருக்கிறார்கள் என்பது புரியவே இல்லை.அபாரமான லட்சியவாதி.இந்தியாவில் இடதுசாரி சிந்தனையை ஏற்ற பலர் காந்தியத்தின் எளிமையையும் ஏற்று வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.கண்ணன் அப்படியான ஒருவர்.எத்தனை பேரின் வாழ்வை மாற்றியிருக்கிறார்.

உண்மையில் சுதந்திரம் அடைந்த போது அபாரமான லட்சியவாதம் எங்கும் இருந்தருக்கிறது.அப்போது இளமையில் இருந்த பலருக்கு அந்த லட்சியவாதம் வாழ்வின் ,தங்களின் ஆளுமையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறியிருக்கிறது.தம்பையா போன்ற மருத்துவர்கள் அப்படியான தலைமுறையால் உருவானார்கள்.எழுபதுகளில் எண்பதுகளில் லட்சியவாதத்தின் தோல்வியை எதிர்கொண்ட ஒரு தலைமுறையினர் உருவானார்கள்.அரவிந்தனின் உத்ராயணம் படத்தில் ரவி அப்படியான ஒரு கதாபாத்திரம்.அரவிந்தனுக்கு ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி முக்கியமானவராக இருந்திருக்கிறார்.எண்பதுகளில் இளமையிலிருந்த பலருக்கு ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறார்.அவர்களிடம் ஒரு தீவிரம் இருந்திருக்கிறது.நக்ஸல்பாரி அமைப்புகளில் சேர்ந்தார்கள்.ஒரு அவதி இருந்திருக்கிறது.இருத்தலிய துயரம் இருந்திருக்கி்றது.ஆனால் அவர்களிலிருந்து ஒரு கண்ணன் உருவாகவில்லை.

இன்று அதற்கு அடுத்த தலைமுறையினர் அந்த எழுபதுகளின் எண்பதுகளின் இறுக்கத்திலிருந்து தங்களை விடுவித்துக்கொண்டு அந்த இறுக்கத்தை கேலி செய்துகொண்டு மதுபானக்கடையில்,காபி,டீ கடைகளில் லட்சியவாதத்தை ஆச்சரியமாக பார்த்துக்கொண்டு அடுத்த தலைமுறையினர் என்ன செய்வார்கள் என்று பார்க்க அமர்ந்துவிட்டார்கள்.

உளவியல் பாடங்கள்







பல வருடங்களுக்கு முன் தற்செயலாக ஒரு பெண் என் வாழ்க்கைக்குள் வந்தாள்.அவளாகவேதான் வந்தாள்.என்னை உணர்வு ரீதியில் சுரண்டினாள்.அந்தப் பெண்ணுடனான தொடர்பிலிருந்து விலக முடியவில்லை.சூழலில் மாட்டிக்கொண்டது போல.அவள் ஒரு சோஷியோபாத் என்பதும் ஹிஸ்டோரானிக்(histrionic) என்கிற ஆளுமைச் சிக்கல் உள்ளவள் என்பதெல்லாம் மிகவும் பின்னர் அவளுடனான உறவு முறிந்தபின் புரிந்து கொண்டேன்.இருண்மையான பெண்.தீமையின் உருவம்.ஒரு ஆணை மண்டியிட வைத்து இரு கைகளாலும் மாரிலும் வயிற்றிலும் வெற்றி பெற்று விட்டேன் , வெற்றி பெற்று விட்டேன் என்று ஓங்கி அறைந்து கொள்ள விரும்பும் அற்பப் புழு.இன்று நினைக்கும் போது மிகவும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.என் தரப்பிலிருந்த முக்கிய சிக்கல் என்னைப்பற்றி எனக்கிருந்த தாழ்வான சுய மதிப்பீடு.சோஷியாபாத்துகள் இத்தகையோரை கண்டுகொண்டு அவர்களை தேர்வு செய்கிறார்கள்.சுரண்டுகிறார்கள்.சிதைக்கிறார்கள்.இனி செய்ய ஒன்றுமில்லை என்ற பின் அடுத்த தேர்வை நோக்கி நகர்கிறார்கள்.அவர்களுக்கு குற்றவுணர்வு இருப்பதில்லை,அறவுணர்வு இருப்பதில்லை.சோஷியோபாத்துகளை பொறுத்தவரை அவர்கள் தான் இறுதியில் உறவை முறிக்க வேண்டும்.நாம் முறித்தால் எப்படியும் திரும்ப வருவார்கள்.அது போல முறிந்திருந்த எங்கள் உறவில் அவளாகவே திரும்ப வந்து என்னை மண்டியிட வைத்து என் ஆன்மாவை சிதைத்து வெற்றி பெற்று விட்டேன் வெற்றி பெற்று விட்டேன் என்று கூக்குரலிட்டுக்கொண்டு விலகி ஓடிய சமயத்தில் தற்கொலை செய்து கொள்ள தோன்றியது.

சோஷியோபாத்துகளை பொறுத்தவரை அவர்கள் முதலில் ஒருவனை மதிப்பீடுகிறார்கள். நம்மை பிடித்திருக்கிறது என்பார்கள்.உங்களை போல ஒருவரை சந்தித்தில்லை என்பார்கள். பின்னர் நெருங்குவார்கள்.ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் நாம் உணர்வு ரீதியாக அவர்களை சார்ந்து இருக்கும் படி செய்துவிடுவார்கள்.மிக நுட்பமாக உங்களின் சுய மதிப்பீட்டை குலைப்பார்கள்.உங்களுக்கு அந்த உறவில் ஏதோ ஒரு சிக்கல் இருப்பது தெரியும்.நீங்கள் கோபப்பட்டு அவர்களை கேட்கும் போது உங்களை குழப்புவார்கள்.இதற்கு பெயர் Gas Lighting.மிக எளிதாக உங்களை அவர்கள் கையாள்வார்கள்.நீங்கள் அவர்களை உணர்வு ரீதியில் சார்ந்து இருப்பதால் விலகவும் முடியாது.உங்களை உணர்வு ரீதியிலான சூழலில் சிக்க வைத்துவிட்டு அதைக்கொண்டே காய் நகர்த்துவார்கள்.அவர்களுக்கு உங்கள் உணர்வுகள் ஒரு பொருட்டே அல்ல.அவர்கள் கையில் உள்ள விளையாட்டு பொருள் நீங்கள்.அவ்வளவுதான்.

அவர்கள் ஒரு இரைக்கொல்லி.அவர்களுக்கு எப்போதும் ஒரு இரை இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்.அந்த இரை அவர்களின் இருப்புக்காக ஏங்க வேண்டும்.அதை அவர்கள் ரசிப்பார்கள்.அவர்களுக்கு நிஜ வாழ்க்கையில் உண்மையில் செய்ய ஒன்றுமே இருக்காது.ஏதேனும் த்ரில்லான சம்பவம் அவர்களுக்கு நடந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.அவர்களுக்கு உண்மையில் வெட்கம்,குற்றவுணர்வு,அறவுணர்வு,புரிந்துணர்வு ஆகியவை இருப்பதில்லை.புரிந்துணர்வு மனிதர்களுக்கு மிகவும் முக்கியம்.ஒருவர் கஷ்டப்படுகிறார் என்கிற போது அவர் நிலையில் நம்மை வைத்து பார்க்கும் உணர்வு.மிகப்பெரிய லட்சியவாதங்களுக்கு பின்னால் இந்த புரிந்துணர்வுதான் இருக்கிறது.திருநங்கைகள் ஏன் கூத்தாண்டவர் கோயிலில் அரவானை திருமணம் செய்து தாலி அறுக்கிறார்கள்.ஒரு தொன்ம கதாபாத்திரத்துடன் தங்களை தொடர்பு கொள்வதன் மூலமாக தங்களை இருப்பை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.அவர்களால் சமகாலத்தில் உள்ள மனிதர்களிடம் தங்களை வேதனையை புரிய வைக்க முடிவதில்லை.அந்த புரிந்துணர்வு மைய சமூகத்தில் இல்லை.அவர்கள் கேலிக்குரியவர்களாகத்தான் பார்க்கப் படுகிறார்கள்.இத்தகைய புரிந்துணர்வு சோஷியோபாத்துகளுக்கு முற்றிலும் இருப்பதில்லை.அவர்களுக்கு நீங்கள் பேசுவதே புரியாது.நீங்கள் உங்கள் துயரங்களை சொல்லும் போது அவர்கள் மரத்துப்போய் அமர்ந்திருப்பார்கள்.உங்களுக்கு நாம் வேறு பாஷையில் பேசுகிறோமோ என்ற சந்தேகம் எழும்.சோஷியோபாத்துகள் தாங்கள் வெளிப்பட்டுவிடுவோமோ என்று மட்டும் அஞ்சுவார்கள்.ஏனேனில் அது அவர்கள் அடுத்த இரையை அடைவதற்கு தடையாக இருக்கும்.

ஹிஸ்டோரனிக்(Histrionic) என்கிற ஆளுமைச் சிக்கல் இன்னும் விசேஷமானது.உங்களை முதல் முறை பார்க்கும் போதே ஏதோ நீண்ட நாட்கள் பழகியது போல பேசுவார்கள்.உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் ஒரு அந்தரங்கமான உறவு இருப்பதாக கற்பிதம் செய்து கொள்வார்கள்.அதன் அடிப்படையில் உங்களுடன் பழுகுவார்கள்.எனக்கு அந்தப் பெண்ணின் பெயரை தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத போதே உங்களை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது என்று குறுஞ்செய்தி  அனுப்பினாள்.அவர்கள் எப்படியாவது தாங்கள் ஈர்ப்புக்குரியவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்.Introjection என சொல்லப்படும் பிறரின் எண்ணங்களுக்கு கருத்துக்களுக்கு எளிதல் ஆட்படுவது இவர்களிடம் அதிகம் இருக்கும்.ஏனேனில் இவர்களக்கு தனிப்பட்ட முறையில் பெரிய கருத்துக்கள் எதுவும் இருக்காது.இவர்களின் எதிர்வினைகள் எல்லாமே மிகவும் மேலோட்டமானது.முற்றிலும் ஆழமில்லாதவர்கள்.உங்களின் துயரத்தின் போது ஐயகோ என்பார்கள்.ஆனால் அவர்களுக்கு நீங்கள் சொல்வதன் பொருள் கூட சரியாக விளங்கியிருக்காது.பொது இடங்களில் மிகவும் எளிதில் பேசக்கூடியவராக , வேடிக்கையானவராக தங்களை காட்டிக்கொள்வார்கள்.இவர்களுடன் உறவில் இருப்பவர்கள் தொடர்ந்து இவர்களை புகழ்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள்.தங்களின் ஒவ்வொரு செயலும் பாரட்டப்பட வேண்டும் என்று ஏங்குவார்கள்.எல்லோரும் அரிதாரம் பூசிக்கொண்டு  வரும் இடத்திற்கு எளிதான உடைகளில் வந்து கவனத்தை ஈர்ப்பார்கள்.தங்களுக்கு அரிதாரம் போன்ற விஷயங்களில் நம்பிக்கை இல்லை என்று பேசுவார்கள்.இத்தகைய குணம் கொண்டவர்கள் பெண்களாக இருக்கும் போது அவர்கள் ஆண்களின் மத்தியில் தான் இருக்கிறார்கள்.ஏனேனில் ஆண்கள் தானே பெண்னை கவனிப்பார்கள்.டாம் பாய் போல வலம் வருவார்கள்.ஆண்களுடன் அமர்ந்து கொண்டு பெண்களை கேலி செய்வார்கள்.தங்களை பலம் பொருந்தியவர்களாக எண்ணிக் கொள்வார்கள்.தாங்கள் எல்லா ஆண்களின் கவனத்திலும் இருக்கிறோம் என்பது அவர்களுக்கு கட்டற்ற மகிழ்ச்சியை அளிக்கும்.இவர்கள் பொதுவாக தாழ்வு மணப்பாண்மை உள்ளவர்கள்.டாம் பாய் எல்லோரும் ஹிஸ்டோரினிக் அல்ல என்பது வேறு விஷயம்.இவர்கள் காதல் போன்ற உறவை கொண்டாலும் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அந்த உறவில் இவர்களால் ஈடுபட முடியாது.அந்த உறவு முறிந்து விடும்.மிகவும் அந்தரங்கமாக இவர்களால் ஒருவரை காதலிக்க முடியாது.பின்னர் மிகவும் மனச்சோர்வுக்கு உள்ளாவார்கள்.இவர்கள் காதலில் அல்லது நட்பான ஒரு உறவில் இருக்கும் போது கூட ஒரு கதாபாத்திரமாகவே இவர்கள் செயல்படுகிறார்கள்.ஒன்று இளவரசியாக அல்லது வஞ்சிக்கப்பட்டவளாக.ஒரு சமமான உறவில் இவர்களால் இருக்கவே முடியாது.வயது முதிர முதிர இவர்கள் தோழி காதலி என்ற கதாபாத்திரங்களை துறந்து தாய் என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் கூட சுரண்டுவார்கள்.

இவர்கள் சோஷியோபாத்துகளாகவும் இருக்கும் போது இவர்களின் செயல்களில் வேடிக்கையான பல விஷயங்கள் இருக்கும்.மிகவும் தனிமைப்பட்டுப் போன மனிதர்களையே இவர்கள் தங்கள் நட்பாக தேர்வு செய்கிறார்கள்.அதன் மூலம் அவர்களுக்கான ரட்சகர்களாக தங்களை முன்நிறுத்துகிறார்கள்.தனிமைப்பட்டுப் போன மனிதர்கள் தங்களிடம் இன்முகத்துடன் நடந்து கொள்கிறார் என்பதால் இவர்களை புகழ்கிறார்கள்.அது இவர்களை மகிழ்விக்கிறது.ஒரு கட்டத்தில் இவர்களுக்கு அந்த மனிதர் சலிப்பாக மாறிவிடுவார்.அவர்கள் விலகுவார்கள்.வேறு இரையை தேடுவார்கள்.அப்போது அது காதலோ , நட்போ அந்த உறவை முறித்துவிடுவார்கள்.ஆனால் அவர்கள் தான் முறிக்க வேண்டும்.நாம் முறித்தால் மறுபடி வந்து முறித்துவிடுவார்கள்.அதன்பின் நீங்கள் எத்தனை முயற்சித்தாலும் முட்டினாலும் அவர்கள் உங்களை கண்டு கொள்ளவே மாட்டார்கள்.நம் உறவு அத்தனை அந்தரங்கமாக நெருக்கமாக இருந்ததே பிறகு ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்று நீங்கள் குழம்புவீர்கள்.ஆனால் அவர்களின் மன ஆழத்தில் நீங்கள் எப்போதும் இருந்திருக்க மாட்டீர்கள்.சிலருக்கு ஆரம்பத்தில் உண்மையான ஒரு ஈர்ப்பு இருந்திருக்கலாம்.ஆனால் காலப்போக்கில் அதெல்லாம் மறைந்துவிடும்.அவர் கண்டு கொள்ளாத போது நீங்கள் மேலும் மேலும் முட்டுவீர்கள்.அவர்கள் மெல்லிதாக ஏளனத்துடன் உங்களை பார்த்து சிரிப்பார்கள்.ஏனேனில் இப்போது நீங்கள் அவரின் கைப்பாவை ஆகிவிட்டீர்கள்.ஆனால் உங்கள் மீது அவருக்கு சலிப்பு வந்துவிட்டது.இதற்கு பெயர் Stone Walling.உண்மையில் அவர்களுடனான உறவில் ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதிவரை எல்லாமே அவர்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது.எதுவுமே உண்மையில்லை.

சிறுவயதில் ஏற்பட்ட அகச்சிக்கல்கள் அல்லது உயிரியல் ரீதியிலான காரணத்தால் இதெல்லாம் ஒருவருக்கு வரலாம் என்று தெரிகிறது.முக்கியமாக இவர்களுக்கு ஆரோக்கியமான பதின்ம பருவம் இருப்பதில்லை.இந்த பருவத்தில்தான் ஒருவரின் ஆளுமை உருவாகிறது.இவர்கள் இந்தக் காலத்தில் முழுவதும் சிதைந்து இருக்கிறார்கள்.ஒரு சிதைவான ஆளுமையாக உருவாகும் இவர்களின் உலகம் சிதைவாகத்தான் இருக்கிறது.அவர்களுக்கு நீண்ட கால கனவுகள் இருப்பதில்லை.மிகவும் வெறுமையாக இருக்கிறார்கள்.அப்படி கனவுகளோடு இருப்பவர்களை கண்டு பொறாமை படுகிறார்கள்.அவர்களை அழிக்க முடிந்தால் அழித்துவிடுகிறார்கள்.இவர்களை பழிவாங்க வேண்டும் என்றால் இவர்களை முழுக்க புறக்கணிக்க வேண்டும்.அவர்கள் ஆட்டத்தில் நாம் இல்லை என்று முடிவு செய்ய வேண்டும்.அவர்களை பழிவாங்க முயல்வது கூட அவர்கள் ஆட்டத்தில் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்று சொல்வது போலத்தான்.சோஷியோபாத்துகள் ஒரு விஷயத்திற்குத்தான் மிகவும் பயப்படுகிறார்கள்.தாங்கள் வெளிப்பட்டுவிடுவோமோ என்று அஞ்சுகிறார்கள்.உங்களுக்கு அவர்கள் யார் என்ற தெரிந்துவிட்டது என்று அவர்கள் அறிந்தால் உங்களை மறுபடி தொடர்பு கொள்ளவே மாட்டார்கள்.

எப்போது அந்தப் பெண் ஒரு சோஷியோபாத் என்பது புரிந்ததோ உண்மையில் அன்றே அந்தப் பெண்னை பழிவாங்கும் எண்ணமும் போய்விட்டது.ஏனேனில் அந்தப் பெண் மீதான ஈர்ப்பு போய்விட்டது.அந்த வித்யாசமான குணம் தான் என்னை மிகவும் இம்சித்தது.ஏன் அவள் குற்றவுணர்வு கொள்வதில்லை,ஏன் அவளிடம் அறவுணர்வு இல்லை என்பது எல்லாம் குழப்பமாக இருந்தது.அதனை புரிந்துகொள்ளும் ஒரு கருவி கிடைத்தவுடன் அவள் மீதான பகையும் போய்விட்டது.உண்மையில் பல சமயங்களில் தர்க்கம் போல விடுதலையை அளிக்கும் கருவி வேறில்லை.

மரப்பசு



மரப்பசு நாவல் அம்மணி என்கிற பெண் தன்னைப் பற்றி சொல்லும் கதை.அவள் சிறு வயதில் கண்டு மாமாவின் மாம்பல உடம்பை பார்ப்பதிலிருந்து முப்பத்தி எட்டு வயதில் ப்ரூஸ் என்கிற இளைஞனுடன் அவள் கொள்ளும் உறவு வரை கதை செல்கிறது.அவளுக்கு கண்டு மாமா தன் பெண்ணுக்கு இழைத்த அநீதியால் திருமணம் குறித்த கசப்பு ஏற்படுகிறது.அவளுக்கு கோபாலி என்ற பாடகரின் குரலின் மீது சிறு வயதிலிருந்தே பெரும் ஈர்ப்பு உண்டு.அவளுடைய இருபதுகளில் அவரிடம் சென்று சேர்கிறாள்.பின்னர் கோபாலி அவளை சந்தேகப்படவும் அந்த சந்தேகத்தை நிஜமாக்குகிறாள்.பரதம் கற்கிறாள்.வெளிநாடுகளுக்கு செல்கிறாள்.ஒரு முறை ப்ரூஸை சந்திக்கிறாள்.அவள் அவனின் வருங்கால முதுமையை நினைவூட்டுகிறான்.அவள் அதன்பின் பட்டாபியை உடைமையாக்கிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்கிறாள்.

அவள் எம்.. வரை படிக்கிறாள்.கோபாலி அவள் அழகுக்காக அமைத்து தரும் செளகரியங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.கோபாலியை சுரண்டுகிறாள்.கோபாலிக்கு பிற ஆண்களுடன் அவள் பழகுவது பிடிக்காத போது அதை செய்து அவரை சீண்டுகிறாள்.கோபாலியின் மருமகன் பட்டாபியை அவளே விரும்பி உடலுறவு கொள்கிறாள்.அவனை குற்றவுணர்வு கொள்ளச் செய்கிறாள்.அவளுக்கு பிடிக்காத சுந்தரித்திடம் உறவு கொள்ள மறுக்கிறாள்.அவள் வாழ்க்கையில் ஒன்றுமே இல்லை.அவளுக்கு பிடித்த சோம்பேறித்தனமான எளிதான வாழ்வை வாழ்கிறாள்.எந்த உழைப்பும் இல்லாமல் எந்த பொறுப்புணர்வோடும் இல்லாமல் இருக்கிறாள்.இறுதியில் அவளின் முதுமையை நினைக்கும் போது மரணித்து விட்ட பசுவுடனும் மரத்தாலான பசுவுடனும் ஒப்பிட்டுக்கொள்கிறாள்.இறுதியில் தன் உழைப்பால் முன்னேறி கல்கத்தாவில் வேலையில் இருக்கும் பட்டாபியை சென்னை வந்து தன்னுடன் தங்கச் சொல்வதுடன் நாவல் முடிகிறது.பட்டாபி அவளின் துணிகளை மடித்து வைக்கிறான்.சமைத்துக் கொடுக்கிறான்.அவளாக வந்து அழைக்கும் போது உறவு கொள்கிறான்.அவளுக்கு அவனை பிடித்திருக்கிறது.

ஜானகிராமன் நாவல்களில் உள்ள முக்கிய விஷயம் மைய கதாபாத்திரங்களுக்கு இணையான அல்லது ஒப்பிடக்கூடிய குறுங் கதாபாத்திரங்களை அவர் உருவாக்குவது.மோகமுள் நாவலில் பாபுவின் இன்னொரு வடிவமாக தங்கம்மாள் வருகிறாள்.இந்த நாவலில் அப்படியாக மரகதம் என்கிற பெண் வருகிறாள்.அம்மணியின் வீட்டில் வேலை செய்யும் பச்சையப்பனின் மனைவியாகிறாள் மரகதம்.பேரழகி.அவள் மீதும் கோபாலி மையம் கொள்கிறான்.அவள் அந்த வேலையை விட்டுவிட்டு பச்சையப்பனை அழைத்துக்கொண்டு வடபழனி சென்று தங்குகிறாள்.கோபாலி தன்னால் மிகவும் துன்புறுகிறார் என்றும் அங்கே இருந்தால் பச்சையப்பனின் கதியும் தன் கதியும் என்னாகும் என்பதால் வேலையை விட்டுவிட்டதாக அம்மணியிடம் சொல்கிறாள் மரகதம்.

மரகதம் நினைத்திருந்தால் அம்மணி போலவே கோபாலியை சுரண்டி அம்மணியை விட செளகரியமாக வாழந்திருக்க முடியும்.பச்சையப்பனை ஒன்று துரத்தியிருக்க முடியும் அல்லது அடிமையாக உடன் வைத்திருக்க முடியும்.அவள் தனது நிலைமை,பச்சையப்பனின் வாழ்க்கை,கோபாலியின் தவிப்பு ஆகிய மூன்றையும் கணக்கில் கொண்டு வேலையை விடும் முடிவுக்கு வருகிறாள்.இத்தனைக்கும் அவளுக்கு கோபாலி மீது அசூயை இல்லை.இது அம்மணி மிகத் தீவிரமாக வெட்கம் அடையச் செய்கிறது.அவள் தன் செளகரியமான வாழ்க்கை மீது அருவெருப்பு கொள்கிறாள்.அவள் அங்கிருந்து சென்றுவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறாள்.பட்டாபி தனக்கு ஏதேனும் வேலைக்கான வழியை காட்டக்கூடும் என்று கருதுகிறாள்.அவள் முதல்முறையாக உழைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறாள்.மரகதம் கோபாலியை பற்றி சொல்லும் போது அவர் மிகவும் துன்புறுவதை பார்த்து நான் இளகிவிட்டால் என்னவாவது என்கிறாள்.அம்மணி அப்படி யாருக்காகவும் இளகுவதில்லை.சுந்தரத்தை பட்டாபி காந்தம் போல தூக்குவதை ரசிக்கிறாள்.அவள் சொல்லும் நான் எல்லோரையும் தொட்டு விட விரும்புகிறேன் என்பதில் உண்மையாக பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை என்பதை அவளே அறிகிறாள்.ரயிலில் பென்னட் உடம்பெல்லாம் அழுகிச் சொட்டுகிற ஒரு மனிதரிடம் இதே மாதிரி செய்வீர்களா எனும் கேள்விக்கு மழுப்பலான பதிலைத்தான் அவளால் அளிக்க முடிகிறது.அவள் விரும்பும் ஆண்களுடன் உறவு கொள்கிறாள்.செளகரியமாக இருக்கிறாள்.இறுதியில் ப்ரூஸ் அவளின் முதுமை பற்றி கேட்கும் போதும் மரகதத்தோடு தன்னை ஒப்பிட்டு கொண்டும் அவற்றிலிருந்து மீள்கிறாள்.

சிறு வயது குழந்தையாக அம்மணி  கண்டு மாமாவை பார்க்கும் விதம்.அந்த வயதில் உடல் மீது அவளுக்கு ஏற்படும் ஈர்ப்பு.இதை எழுதுவது அத்தனை எளிதல்ல.அதற்கு அபாரமான தைரியம் மட்டுமல்ல,அதில் உண்மை இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையும் இல்லாவிட்டால் அதை எழுத முடியாது.நாம் குழந்தைகளை பார்த்தால் என்னம்மா படிக்கிறே என்று கேட்கிறோம்.கன்னத்தை பிடித்து கிள்ளுகிறோம்.அபத்தமாக ஏதோ பேசுகிறோம்.குழந்தைகளின் உலகம் குறித்த எளிய புரிதல் கூட நமக்கு இருப்பதில்லை.அவர்களிடம் எப்படி பேச வேண்டும் என்று தெரிவதில்லை.ஒரு வயதானவருடன் பேசும் அதே தீவிரத்துடன் ஒரு குழுந்தையுடனும் பேச முடியும்.பேசும் விஷயங்கள் மாறுபடும் அவ்வளவுதான்.நமக்கு அதை எல்லாம் புரிந்துகொள்ள அவகாசம் இருப்பதில்லை.அம்மணியின் சிறு வயது பார்வை நாவலை முக்கியமாக்குகிறது.

மற்றபடி இந்த நாவல் உண்மையில் இன்னும் ஐம்பது வருடங்களில் கழித்து எந்த முக்கியத்துவத்தையும் கொண்டிருக்காது என்றுதான் தோன்றுகிறது. பெண்ணின் அகம் குறித்து அறிந்துகொள்ள விரும்பும் ஒரு குறுகுறுப்புக்கு அப்பால் நாவலில் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை.முன்னர் இருந்தை விட பெண்ணின் அகம் குறித்த ஆணின் குறுகுறுப்பு நிறைய குறைந்திருக்கிறது.வருங்காலங்களில் இன்னும் நிறைய குறையும்.இந்த நாவலை விட உயிர்த்தேன் இன்னும் தீவிரமான நாவல் என்று நினைக்கிறேன்.

மரப்பசு - தி.ஜானகிராமன் - ஐந்தினைப் பதிப்பகம்